Ik wit net wa’t begûnwe laken mar watoant har wurden feroarense dreaune fol spot ‘In 2, maksimaalik kin net heger geansjoch hoe as er rintsjoch

It razen fljocht de trep opparst himselsûnder de doar troch Rekket myas ik op myn bêdkrekt te let binmei myn koptelefoan De fuotstappendonderje nei boppende

Do bist net mear dy dagen binne oer dat ik nei dy gieút fan hûs mei myn suskes en myn broer taartsjes helje by de

rotjonges! raast de frouoare kant dykboe! roppe wy mei in bâlde fûstkrûpt se werefter har grize gerdinen,en sit de hiele jûnnei ús te loeren der

Ik meinij behang yn kekke kleurendoch ikierdetinten, jungleprintengrize of dochs wite plinten Ik meiin nije stoelin nij buroin twapersoansbêdin lits-jumeauxnije gerdinenin nije flierin grutte postergewoan

‘Loser!’‘Hat dyn mem dyn bôle smard?’‘Sukkel!’‘Ik haw syn pet.’‘Smyt nei my!Hjir nei my!’Op ’e lampe. ‘Krekt goedDêr komt er noait mear by!’ Dat rop ik.

Ik ha in spegel op tafel setdo lakest wat nei myfan bûten lykje ik wol op dymar wa’t ik sjoch dat bin ik net Do

Bin ik oars as dyas ik my sjen lit sa as ik bin?Bin myn kleandy net nei ’t sin? Sjoch wa’t ik bin!Myn holle, hûd

Der hat earst grif ien flachje stien.Doe twa, doe fjouwer, fiif, doe tsien.In lyts symboal foar soan of man,foar broer of heit, dêr op Maidan.

Ik sit op myn telefoan en it is alwer in oere letter mar ja no begryp ik de wrâld wol in bytsje better Noch in