Sajida
Oerdei seach ik har rinnen, sitten, stean,besocht ticht by har yn ’e buert te kommen.Nachts seach ik har yn myn dreamen gean,allinne, sy wist it
Besjoch ek gedichten fan:
learlingen ût de klasse 2 en 3
Besjoch ek gedichten fan:
Skiednisles
Ik wit dy njonken my,mar ‘k sjoch net om nei dy.Woest juster by my wei,It is foarby, foarby. Do wiest myn fanke,myn fanke Anke. De
De earste kear
Sil ik in geheim ferklappe?Ik wie útfanhûs by Tes.Wy ha stikem west te stappenen no ha ik ferkearing, yes! Us heit en mem witte fan
Auto’s
Auto’s dat binn’ eins ûnnutte dingen,dat stiet hast as in hûs sa fêst foar my.Gau ferbiede moatte se dy kringen,allegearre op ‘e izerbult dermei,dy miljeufersmoargers
Sprekbeurt
Moarn moat ik in sprekbeurt dwaanMar ik ha noch neatGjin idee wêr’t ik it oer hawwe silIt komt op ‘e kop ferkeard Moarn moat ik
Earme Antsje
Earme Antsje waard se neamd, mar wa hie der net fan dreamd om wat fan har jild te krijen har besit, har landerijen?’t Wie har
Skrouske kuier
paraplu’s beskermje trêdzjendetoeristen tsjin de waarmteop skeard gers rigels wite krusen yn debrânende sinne fertellede skaadkant fan eartiids nammen wurde flústere stiennen sûnder lettersskodholjend foarby
Bikini knakwoarst
Ik hie miskien wat hiel oars sizze moattenmar de learaar frege ‘wat fynsto it moaiste wurd?’it gong gewoan even te hurden ik sei ‘bikiny’ o
Eksploazje
Do leist sa lekker yn myn hânIk streakje dyn glêde hûd en til dy op,sa licht en leaflik bistoWy twaen binne ferfrissele en feroardiele ta
Oars
Ast fan Pink Floyd hâldst en net fan Snelle of Maan ast fan swarte kofje hâldstyn stee fan rôze enerzjy ast fan de kjeld hâldst
Omdat it kin
Der sille doarpen wêze dêr’tst feilich skûlje kinst foar’t de wrâld yn flammen opgiet Doarpen dêr’tst waarme tee út kokosnuten drinkst en dêr’tst margriten struist
WietÂ
Lêst holp ik heit en mem op ’t hiem en kaam op in idee. Ik ferbou it hok op ’e tún en begjin in B&B!
Dûker
Ik stean boppe oan Ik lústerje nei de minsken dy’t mei ynhâlden azem wachtsje op wat kommen giet Ik sjoch nei it wetter dat as
it is oarloch
net earlik is it samar wol de iene lân fan de oare hawwe   net leaf is it samar wol de iene de oare
Hoe’t it begûn
It wie dy kear dat âldjiersnacht kâlder wieas ea en snie en iis al wikenlang yntsjokke rânen fêstbakt sieten oan ’e wâl Doe’t der yn
Soms
Soms wurde saken sa ûnwichtichen stiet de wrâld op syn kopSoms is yn wurden net te fetsjenhoe’t it no eins fierder moat Soms glûpt alles
Bang
Soms bin ik wolris bang datnei in lange nacht hjir allesoars is foar de grap, allinnichik dan net mear snap watoaren wol begripe. Dat stiennen
Ready, steady, go!
Ready, steady, go!Ik lykje wol in pro;treppen del is level ien,dat ’s yn twa sekondendien.Merakels…gjin obstakels!Mar no wurdt it dreech…Lokkich! Keuken leech,kuolkast iepen: Yes!Grutte kolafles!Punten:
Made yn Bangladesj
Under golfplatedakkenyn stoffige romtenrattelje naaimasinen krom de rêchdrûch de mûlemei seare fingers faget sy it switfan har jong gesichtmei âldske eagen de priis betelle trochhar
Swetser
Juster fregen se op skoalle,wat ik letter wurde woe.‘t Wie in soartemint fan test dusalles mocht en alles koe. ‘k Moast fansels wol even tinke,mar
foar altyd
dizze wei bringt my dêr’t wy wiene dochs nea wer wêze sille bylden dy’t foar ’t geasteseach ferskine minge har mei toarnbeiblom en simmer
it hôf
soene de deaden op it hôf, ûnder brike stiennen tusken de keale wylgen harkje kinne nei ús stimmen? soene se skrikke fan de ferwiten
Beam
de beam stiet bryk yn ‘e westewyn stoer yn ‘e bocht bewarret hy in geheim hy wit mear as in oar en hâldt him stil
gazelle
klompfol geitesokkefuotten waarm yn kanvfas fytstas stutsen wilens heitebûsehannen traapje Leechlânswei bylâns gazelle sjongt it heechste lied klompfol geitesokkefuotten dûnsje útlitten laam by
Kintsugi
Ik sjoch dyn heale laitsen fiel de stiendyn hert is net in lispuzeldy’t ik efkes foar dy ynelkoar set  De teepot dy’t ik fan
Yn swier waar
Beselskippe troch skeane streken slachrein boazet hjerst oan ta winter troch neakene beamkrunen daveret treinlûd it bluisterich waar jout ûnrêst yn ‘t liif de tinzen
spegellânskip fan 2018
der brûzet in fûns troch it lân flinterspinnen spanne gouden tiden oer iepenloftspullen en terpebylden yn bûter swimme fisken grinzen oer meidwaan wol ik
Shalom
(Op it Joadske hôf)  As jonge beam seach ik se kommenstille froulju yn ’t swartstrak, mei sêft rûzende rokkenen houterich, mannen mei huoddenIk wie
Ald strider
Oan it plusen kleed, alhiel fersliten, sit pake boppe syn klykje ryskipkerry. In inkelde lepfol hellet triljend de mûle, it measte rûgele der earder al
It famke mei de hûn
It is in toanielstik tink ik in film of in oefening foar as der rampen komme ik sjoch huzen sûnder finsters en doarren sûnder
Douglas Highschool
in rêchsek leit ferlitten op it plein de rits as mûle dy’t om siken wrot in raffelich papier rydbosket yn ‘e wyn yn ‘e
Swart op wyt
op slach wie ik wei fan dyn fluwielen kaft flamjend read dêr op de heechste plank yn ‘e midden rymden ús titels romantysk kaft tsjin
Noed
Ik moffelje myn hânnen djip yn de bûsen fan myn jas. Hy hoecht net te witten…… Hy hoecht net te sjen dat ik…. Hy
Simmer!
snoei de tûken by it tredde eachblaas de bûnte blêden op in bultlit it ljocht wer streame oantit oan ‘e woartels rikten bou de klyster
Skriuwblok
ik socht strofen yn strjittenen yn stegensammele sinnen by de singelfandele frazen yn ‘e frjemdteen faker noch ticht by hûsplôke hjir en dêr wat wurdenút
In hûs
In hûs in pleisteroer de skrammendy’t skrineûnderweis.  In hûs in wrâld omte boartsjente sykjenen soms te finen.  In hûs sa faakin finzenisin doelwytin
Nachtkeamer
Ljocht en libben is nearne.Mei in tsjuster each loert de keamer.Stuollen swije, houten ribben hâldede siken yn en wachtsje. Se wolle fanit plak en dûnsje
Man yn ‘e metro
ûndergrûnsk yn in metropoaljaget in wjirm troch tsjustere hoalenit liif fol figueren fan ‘e perronnenûnderweis oeral hinne as wer werom  it skriele neonljocht falt
Fan de haadsaak in gedicht
Oer de nijstêd fan de dagenrinne wy inoar foarbyheine hjir en dêr gesichtenwitte net fan dy of myIepen boek yn sletten eagenwurge gong op klinkerseinwiffe
Om ‘e moanne hinne
Alle nachten sjoch ik myn freondinnedy’t ûnsichtber is foar oaren, sjochst allinnemar har moaie eagen dy’t bewege.Nee, se is net swart, se is gjin Surinaamseof
Geskink
Somtiden, mar eins hiel faakwinskje ik sipressen op it sigerige bolwurk,in katedraal mei gouden ljocht enstrakblauwe loften boppe âlde platanen. Mar earder binne it seedampenen
do kenst se wol
foar Sanne dy’t net swijt do kenst se wol, grif:sy mei har fetfoute air,hy mei syn te goedkeape brilen dy docht krekt wat te populêr.en
Dyn namme
Ik skriuw dyn namme op it beferzen rútdyn namme is tichtby, mar do,do bist sa fier fuortDan ferdwynt dyn namme troch de izige kjeld
Treast
Lit harren harren hynders,nimmen nimt ús de swannen ôf.It boechbyld op ús hûssil nea yn ierde smoare.  Lit harren harren hearskjen,nimmen nimt ús de
Leech
It is hjir stilik moat de lûden sels betinkede roffel fan har fuotten op de trephar stim dy’t foar har út draaften boppe isfoardat har
Bebiten yn it sâlt
Op ‘e slypskiif fan ‘e tiid kuierje ik de reed del,it wettertoerdoarp oan ‘e linkerhân. Ruilferkavele de spoarhoekjes, de sleatten ticht,it spoar net mear de
From Russia with fear
Do pakst syn hân en witst dit is ferkeard.Litst gau los en sjochst om dy hinne.Kust feilich. Sêft bringt hy syn hân nei de wûnen
De reiden
In pûstige súdwestermei sa no en danin tichte stower as maatdocht foar de safolste kearin wraam op ‘e reiden. Bestive en ferwareyn ‘e rin fan
Brief oan de presidint
foar Amnesty International Juan Valdez, hear Presidint,is al salang ferdwûn.Syn frou speurt no al fjouwer jier.Se hat him nòch net fûn.Soldaten hellen him fan hûs‘O,
Swijsum lânskip
Wêrom in swijsum lânskip oan ‘e muorre hingjedat oars net freget as nei juster en dêrfoar,de fjoerflinter bewarret as fossyl? Myn each swalket troch de
Stil as iis
Wat no?Moat ik mysels moed ynsprekke,opslach fleurich wurde?Moat ik ynienen glimkje,sizze: doch net sa healwiis?sizze: ik leau it is tiid foar in slokje? Stil as
wachtsje
dêr steane sede mande frou hy grut en bonkichsy lytsersmel de mouwen fanit grize fest hingje haroer de fingerseinen op klompen is sylykas hyte rom
Ferlegen
Ik miende wier dat ik ferlegen jierren lyn alfuortdien hie. Kreas opteard yn in doaze ynmyn kleankast set. Winterskuon der boppe op en flokjes stof.Sa
Aurora
Wy sieten op in houten bankje oan it kanaal.De nacht kaam mei in skipen skolpere as in âlde dream oan ús foarby.Oan de wynkant stie:
Rûn
gûl no mar netwês stilstilhearst de wynwêr komt er weiwêr giet er hinne ierdede tiden fan it jierfine haryn fûgelnêstenyn aaienweromwaarmfiel marmoannewetterit sâlte wetterfan ‘e
Thús
Ik sit wer oan see. It is leech wetter.Skjipperstront plakt oan myn broek. Yn ‘e fierte lizze de pakes en beppesop it tsjerkhôf. Prikkedaam is
Hoe’t in bal de want ferlit
In neare jûn, de huzen keare swittendbinnenstbûten, de stimmen yn ‘e tunenboazje oan. De loft is swier fan rein.Hy rint sa stadich as er kin,
Fredige dei
Fredige dei, sa wûnder ljocht,Stil feest fan snie en sinne,Hoe wurde myn tinzen sêftkes brochtNei de blide tiid fan foarhinne; Lyk sinn’ en snie de
De ljurk
Oer de earste sleat, en dan in groppe fierder,Dêr waait in ljurk út ’t dauwich miedlân op.Syn tûfe, as de helmplom fan in ridder,Stiet triljend
Tour de Frise
L’Aubisque,Le Galibier.Jawis.Mar dy’t myn berchetappe op ‘e seedykfan Harns nei Surch, mei bolderige wynen pûsters as in orkaan, ferlytset tain traapke fan ‘e mollebultkategory, iksil
Snein
Ik wit wol, snein is yn prinsipekrekt sa lekker frij as sneon marsneins dan fielt it krekt as wol datfrije net en krûpt der swier
Wetter, stien en sân
Wetter, stien en sânlizze yn de palm fan myn hân  koe ik mar:  swimme yn de stiendrinke fan it sânen sliepe op it
Portret
Nea wer seach ik hy dy’t my makke. Hy sette stil en liet my los en sei nethoe’t ik wie en neamde net myn
Yn wurden net
Noch earder as it iere grien, sil tuskenswarte tûken wite huningmûltsjes bloeie,de nije maitiidsloft behappe, har fêstbiteyn it hout en dan as losse bernetoskenoer de
ik bin it wetter
ik bin it wetterbenim my net de yllúzjeas stoarmen my swypkjete’n lêsten in wâl te finen want ik slach tsjin de dykklim by basalt omheechwurd
Landrover
Hikspeallen skampjend jei ik oer Mûntsjeleane– swarte ekers, dêr’t seefûgels boppe fleaneyn in djip trekkerspoar troch de nije gebieten.Itselde ljocht. Deselde sâlte, lûde lieten. Hjir
Op fersyk fan mannichien
Wês net bang, do meist opnij begjinne,mei wisberette faasje of yn ’t blinelân.Wolst de regels folgje, alles sels wol kinne,litst de stipe los of grypst
(Titelleas fers)
hjir leit de see, breed spegeljend ûntwykfoar wa’t de jûn bekrûpt;foar wa’t allinne is, is de seedykdêr’t jûn op jûn de sinne him fersûptyn blakstil
Frij
Freonlik de heuvels by Vaisonla Romaine, net heger as by ús de dyk,en op it kastiel, as yn ús eigenkeninkryk, in ljocht by nacht,om wat
Fiskerswyfke
72 jierren hawwefan har antlitin print etstyn in noch net beskreaune styl op ‘e eftergrûn geveyn ’t sâlt bebiten streekjesfan ‘e skol skar en skylfiskdy’t
Liebesinsel
De see wie blau en helder as in spegelDe sinne blonk, it wie in waarme deiEn sokke dagen lis ik yn ‘e regelOp ’t strân
Net mear fan dysels
De skonken binne net mear fan dysels.Wis, se ha dy holpenom fan ’t bêd te kommen,en binne mei dy trochit keammerke strampele,datst earst de kleden
Der binne fan dy dingen
der binne fan dy dingennet te fangen yn dyn hânfier op in ôfstân bewege seen by eltse stap wat tichterbywurde se wei noch nyskes
Werkommen
Ek dizze nacht slacht wurch, ferrêdein side fan it libben om.De bisten ha de honger sêdeen keare nei de stâl werom. Sa hjir en
Wat sil dit stee?
Wat sil dit stee? Sels dit eigenstehoekje skuorre hat gjin weet fan dyn hân,doesto hjir noch wieste. Ek al lykjekopketten, helters en singelshar ferhongen te
Myn saks en ik
(foar Anneke Bron) Ik ha in oare helteit is myn saksofoan.Hy keart my binnestbûtenik lit him myn wêzen sjen. Stadichoan is hy mei my fergroeid.Syn
Oergong
Shakira sjongt foar my de pine,by donkerread behang en sigaret.Hjir boppe leit myn rêchsek klearom foar altyd fuort te gean.De Barbie ûnder it bêd is
Dit hûs
komme mûzefergifpantsjesút ‘e hoalen, mei lêste keutelsskiten of earste fan in nije pleachfiert houtwjirm heechtijdagen sloop in âlde muorregraaf de dampe flier útgoai de groppe
Moetsjen
Wie it dyn mûle dy’t it die? Dyn laits?Begear fan fonkeltosken yn dat noegjendlibbensread, gebeart fan langstme en geniet,de tsjoen dy’t dyn gesicht op slach
Brandy Cove
Tusken de griene kliffen, dêr’t de hege seeDe oester fan ‘e woeste kust útslikket,Smite derten bern wite stiennen yn itBlauwe wetter, rynsk, as winsken fanNea
Fergonklik
it strân leit as in skierwytfel papier yn it lêste ljochtde tekening fan hjoedwie mar in út ‘e losse hânopsetten skets wêr binne se
Lytse Wielen blues
sa fredich wie it doe, dy waarme dei doe’t ik siet by dy mei achter ús dat hege tichte reid, der is gjin wei werom
Bitterswiet
bitterswiet bitterswiet priuwt dit lytse leafdeliet sil dyn ear ’t wol ienris heine as de fine drippen ’t reine reine litte oan dyn blinen silst
Thúskomst
Op ‘e Ivige Leane wurdt it altyd better, men krijt der hâld oan ’t fiere grien: De pleats is sichtber, tsien minuten letter fytst men
Oer de grins
‘k Wol dizze jûn myn grinzen ris ferlizzeaanst stek ik ôf, al is ’t ek neare nacht.Hoe moat dat no? Moat ik it thús net
Stil momint
foar H Stil lei it grien dêr oer de lege lannen fan kleur fersketten, ’t jonge gers kroep wei wreed waard it libben skept en
Skaadrider
De wintersinne sakketal geandeweien set de westerkymyn reade gloede.In rider sjit oer ’t iismei lange, wisse streken,de jûnloft yn ‘e mjitte. It lege ljochtskept him
koe dit mar
koe dit marit gedicht wêze datas in stielen boarstel bjinten krast oer âlde koarstenbehang fan muorren skuortit griis beton har geef enneaken liif werom joutfan
troch gatten
dy simmers wachte ik fergeesop lûden út de swanneblomkroep de sleatswal nei de hikke ta troch gatten yn it ramtwurkfan hout en spikersferwide him
De reis
Giesto op reis?Dan giest om wat te finen:in faach besef faaks earst, mar geandeweibegjint it garjen. Meastal lytse dingen:in ûnbekende beam, in blom, in fûgellûd,
Ofslútdyk
De bus rydt as in keamer troch de nacht,de wei is rjocht, de dyk leit einleas fêst,lofts de bedimme see, nea yn ‘e rêst,ús útsicht
Der hat in tiid west
Der hat in tiid west– sa leare ús de fossile fynsten –dat de kontininten fan Grienlân oant Fjoerlânbefolke wiene mei reuzereptilen,dinosauriërs,roppige, út har krêft groeide
Dreamleafde
yn ‘e winkelstrjittekrûpst my oannoas tsjin noaseach yn eachhân yn hânsweve wyop in eilânyn de minskesee de mannichte makket in hagewy sjogge fage gesichtenhannen
wintersnipperdei
der waait in winterwynom myn bêdgrypt my yn gipsen stive lekkens in skerpe skjirreknipt myn kontoerenút kreakjend iisstekt yn myn tekkens oan ‘e
eigen gedicht
hjir stean ik yn it felle ljochtin frjemde dichterhat foar my betochtwat ik hjir sizze kin mar mient hy it goedas wie ’t in
It wie winter
It wie winter en se sei ‘nee’.De jonge hie in nuete krie,dy’t middeis op him wachte.Woe se him sjen?Se sei ‘nee’ en wist net wêrom.Yn
seedyk
mangele tusken elemintêre rivalen heechskouderet de dyk, yn duorjend omtinken ferslingere oan kearen en hâlden. see driuwt sâlt yn stiennen pûsten. fan minsken opsmiten basalten
Bist der altyd
nachtsfan út myn waarme bêdfiel ik dy omrinnentroch de wentfan myn leahear ik dy yn petearmei myn gedachtenen wit ik dyoanienwei ûnderweisoer de núnderpaadsjesnei myn
Lânskip
Doopje dyn pinsiel yn wetter en begjin mei it blau,it sulverblau fan de see dat de sinne heint, marlikegoed donker en driigjend wurde kin as
Simmerjûn oan ‘e Far
de dize dûnsetoer de greidenleit in ljochte tekkenoer it gea in reager dikerttusken reidenmuskusrotten hoffenjehar de lea reidhintsjes hoedzjeharren jongenin snoek leitûnferweechlikhast foar
It skiere lân
’t Wurdt hjerstich oer it fjild de wrâld bestillet ta in frjemde dize pleatsen steane der fersille hinne âld en skier en oan de loft